Elwinga


Wieczorem zmieniała się w ptaka
muskała puszyste skrzydła,
trzepot zagarniał przestrzeń
w stężały lotu łuk.
W łunie na horyzoncie
ginęła wody tafla,
chwytały się loki Uineny
plaży perłowych stóp.
A ona, jak okręt jasny
niesiony ziemi westchnieniem,
płynęła w głębię zmierzchu
wśród ciemnych ławic chmur.
Aż na najdalszy brzeg nocy
tam, gdzie światła wspomnienie
zaklęte w białym krysztale
lśni na orbicie snów.