Helkaraxë


Pamiętasz, ponad Helkaraxë
rozpięte ciemne lustro nieba?
Puste, wymarłe, jakby w głębi
mróz resztki uczuć pozacierał...
Pamiętasz? Ostry zaśpiew morza
żal w muszli serca nam kołysał,
pod stopą lodowy fundament
z trzaskiem otwierał bramy ciszy.
Pamiętasz jak we mgle oddechów
na barkach ciężar rósł nad siły?
I śnieg - białych okrętów popiół
lepiący snem powieki sine...