Sen Finroda

                                                                        " Noc ich [Turgona i Finroda] zaskoczyła za Stawami Półmroku, nad wodami Sirionu,
                                                                                                                 zatrzymali się więc na brzegu, pod letnimi gwiazdami. Ulmo zaś, przypłynąwszy w górę rzeki,
                                                                                                                 uśpił głęboko wędrowców i zesłał im dziwne sny, które nie przestały ich nękać po przebudzeniu;
                                                                                                        nic wszakże sobie nawzajem nie powiedzieli, gdyż treść snu pamiętali jak przez mgłę,
                                                                                          a przy tym każdy z nich myślał, że Ulmo tylko jego jednego w ten sposób przestrzegł.
                                                                                                                           J.R.R Tolkien, Silmarillion


Puszczę zasnuła cisza srebrzysta
chłonie odległy blask zimnych gwiazd
Stawy Półmroku we mgle przejrzystej
snu czarem wioną z wysokich traw.
Przez mchów posłanie potok Sirionu
w melodię wody zanurza sny
budzi niepokój nieukojony
śpiewem konch morskich, głębokim brzmi.
Sen coraz mocniej w otchłanie ciągnie
wędrowca przeczuć omotał szum,
a wraz z ciemnością pragnienie rośnie
podążyć z nurtem wody na wschód.
Już przed oczami nici strumieni
wiją się niczym ścieżki we mgle
przez echa skalne, przez oddech kotlin
w jaskiń Narogu głęboki cień,
woda myśl niesie. W kopułach komnat
lód rzeźbi siatkę subtelnych żył,
sople drżą całe w muzyce wody
jakby w nich okruch życia się tlił...
Czar trwa wciąż jeszcze, ostatnia wizja
w ciemność upada, w ogień i ból
pieśń we krwi tonie, budzi sie Finrod
z obrazem harfy u czarnych wrót.