Seregon*

                                                                                                                          *Krew kamieni - bot. nazwa kwiatu o płatkach w głębokiej czerwieni



Au elia a seregon
Guren linna naergon
Lasto! Nín melui, lasto dînui laer
Thul less toldatha len lom rîn haer
Ir maer radatha faer - minei randir?
Núr redha mídh os elloeth
A seregon sí harthad Elen tir!
Amdir míriel ben menel moeth
Gwanún Elin brassent Elbereth ammen
Nef aearon manadh galadhremmen
Thloss! Nín melui enni mîl ben narn
Alae! Nín melui guren ú naru sarn



Znowu pada deszcz na seregon
Moje serce śpiewa nieszczęsną lamentację
Słuchaj! Ukochany, słuchaj cichej pieśni
Tchnienie liści przyniesie Ci dalekie echo wspomnień
Kiedy dobrą drogę znajdzie dusza - samotny pielgrzym?
Smutek sieje rosę wokół kwiatów
Seregon! Teraz wypatruj gwiazdy z nadzieją
Nadzieja skrzy się na zmierzchającym niebie
Bliźniacze gwiazdy rozpaliła Elbereth dla nas
Po tej stronie wielkiego oceanu przeznaczenie gałęziami przeplatane
Wyszeptaj! Mój ukochany dla mnie miłość w poezji
Spójrz! Mój ukochany, moje serce nie jest czerwonym kamieniem.


Wiersz ten zdobył I nagrodę na konkursie lingwistycznym Niezapominki w 2002 r.