Rozmiar tekstu:
11 px  12 px
14 px




Kim byli Edainowie? Pierwotnie to sindarskie określenie na wszystkich ludzi. Jednak w połowie V wieku I Ery, wraz z przybyciem do Beleriandu Easterlingów, zostało ograniczone do przedstawiciele czterech ludów Atanich.

M.L.


Przedstawicielami czterech ludów Atanich byli:

  • Bëorianie (Lud Bëora)
  • Marachianie (Lud Hadora)
  • Haladinowie (Lud Halethy)
  • i Drúedainowie .

którzy jako pierwsi przybyli do Beleriandu i u boku Eldarów walczyli z Morgothem.

W późniejszym czasie (II i III Era) rozciągnięto to określenie na niemal wszystkie pokrewne im ludy, żyjące w Eriadorze i zachodnim Rhovanionie. Wyjątek od tej reguły stanowili pokrewni Haladinom Gwathuirim, którzy zamieszkiwali południowy Eriador, Calenardhon i pogórze Ered Nimrais (Góry Białe), a których potomkami byli Dunlandczycy i Ludzie z Eryn Vorn, których nie zaliczano w późniejszych erach do Edainów, nawet po tym jak rozpoznano ich pokrewieństwo z Ludem Halethy. To odmienne potraktowanie Gwathuirim wiązało się z ich początkowo niechętnym, a od IX wieku II Ery wprost wrogim stosunkiem do Númenorejczykow, oraz fakt, że bali się i unikali jakichkolwiek kontaktów z Eldarami . Kolejnym czynnikiem była też zapewne językowa odmienność, która przynajmniej początkowo sprawiła, że nie rozpoznano w nich potomków Edainów . Podobnie było z Pukelami z Ered Nimrais, których mimo bliskiego pokrewieństwa z Drúedainami nie zaliczano w II i III Erze do Edainów.

W I Erze jednak, ten problem jeszcze nie istniał. Definicja była prosta. Do 463 roku to termin określający wszystkich ludzi, którzy dotarli do Beleriandu. Po tej dacie to określenie pierwszych ludzkich przybyszy do Beleriandu, którzy pozostali wiernymi sojusznikami Eldarów .

Nad Trzema Rodami Ludzkimi górował ród Hadora Złotogłowego, równego książętom z plemienia Elfów. Odznaczali się oni się wysokim wzrostem, siłą i wspaniałą postawą, żywością umysłu, odwagą i wytrwałością. Mieli przeważnie jasne włosy i niebieskie oczy. Skorzy byli zarówno do gniewu, jak i do śmiechu.

Potomkowie Beora mieli prawie wszyscy włosy ciemne lub kasztanowate, oczy szare i ze wszystkich ludzi byli najpodobniejsi do Noldorów i najbardziej przez nich kochani, wyróżniała ich bowiem bystrość umysłu i zręczność rąk; w lot wszystko pojmowali, długo pamiętali i bardziej skłaniali się do litości niż do śmiechu.

Podobny do nich był leśny Lud Halethy, chociaż mniej dorodny i nie tak chętny do nauki, małomówny, stroniący od licznych zgromadzeń; wielu ludzi z tego szczepu lubowało się w samotności i w swobodnych wędrówkach po zielonych lasach, dopóki nie spowszedniały im cuda w krainach Eldarów.

Ludzie lubili głośny śpiew, często nocą przy ogniskach, czego Elfy rzadko zwykłe były czynić. W dawnych czasach szybko uczyli się od Eldarów sztuk i wiedzy, jakie byli zdolni przejąć i szybko wzrastali w mądrości i umiejętnościach. Zostali też obdarzeni tęsknotą przekraczającą granice świata i nie dającą się zaspokoić tym, co na nim można znaleźć. Posiadają także moc kształtowania - wśród potęg i przypadków świata - własnego życia w sposób nie wyznaczony przez Muzykę Ainurów, która określa niejako los wszystkich innych istot i rzeczy. Wynika z tego również szczególny zapęd do panowania nad przyrodą, zmieniania jej wedle własnych zamysłów i częstokroć także niszczenia.

Historia Edainów w Beleriandzie była krótka, zaledwie 277 lat od momentu przybycia w 310 roku do końca Wojny Gniewu w roku 587, z czego tylko nieco ponad 160 lat niezależności. Był to okres burzliwy i pełen wielkich czynów i wielkiego upadku, w którym Edaini stali się uczniami i partnerami Eldarów. Te niespełna 300 lat miało decydujący wpływ na losy tej części Atanich. To w tym czasie doszło do zadzierzgnięcia przyjaźni między nimi a Eldarami, która mimo wszystkich wstrząsów miała przetrwać przez następne niemal 6.500 lat aż do końca III Ery. To za postawę w tym okresie wynagrodzono Edainów Krainą Daru - Númenorem i przymiotami, które sprawiły, że Númenorejczycy stali się pod każdym względem bliżsi Eldarom niż innym ludziom. To wtedy ukształtowały się struktury polityczne i społeczne, które przeniesione do Númenoru, który wraz z państwami następcami: Arnorem i Gondorem miały istotnie wpłynąć na dzieje Śródziemia. To wreszcie ze związków Eldarów i Edainów tamtego czasu mieli się narodzić Elros i Elrond oraz ich dzieci i potomkowie, których los dopełnił się u schyłku III Ery.
Więcej na temat historii Ludzi w Beleriandzie:
EDAINI W BELERIANDZIE (Lata 310-582 Pierwszej Ery)


Poniżej genealogia Atanich, sporządzona przez Michała Leśniewskiego 'M.L.'


Kliknij na obrazek aby powiększyć

© Autor: Michał Leśniewski 'M.L.'

Powrót

Id for this page not exist! Please, press Submit button to generate this page.