Rozmiar tekstu:
11 px  12 px
14 px




Pośród istot zamieszkujących świat opisany przez J. R. R. Tolkiena spotykamy byty obdarzone mocą. Są nimi Ainurowie, którzy na Ardzie występują pod postacią Valarów i Majarów oraz innych duchów, mniejszych lub równych wymienionym bytom mocą. Postaram się przybliżyć ich wygląd i charakter, poczynając od stwórcy Wszechrzeczy - Eru.

Sirielle


index

Eru
Ainurowie

Melkor
Dzieci Ilúvatara
Valarowie
Manwë Súlimo
Varda Elentári
Ulmo
Aulë
Yavanna Kementári
Oromë Aldaron
Vána
Mandos i Lórien
Námo
Irmo
Vairë
Estë
Majarowie


Eru

Eru - Jedyny, zwany także Ilúvatarem -
Ojcem Wszystkich, Ojcem Wszechrzeczy. Władca Niezniszczalnego Płomienia i twórca wszelkich Bytów i Światów. Stwórca.

Na początku był Eru, Jedyny, którego na obszarze Ardy nazywają Ilúvatarem; On to powołał do życia Ainurów, Istoty Święte, zrodzone z Jego myśli. Ci byli z Nim wcześniej, niż powstało wszystko inne. Rozmawiał z nimi i poddawał im tematy muzyczne. Ainurowie zaś śpiewali dla Niego i On radował się tą muzyką.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Eru, Jedyny, który w języku elfów nosi imię Ilúvatara, na początku wywiódł ze swoich myśli Ainurów, oni zaś grali i śpiewali Wielką Muzykę przed jego obliczem. Z tej Muzyki począł się Świat, Ilúvatar bowiem nadał pieśni Ainurów postać widzialną i ujrzeli ją jak światłość w ciemnościach. Wielu z nich zakochało się wówczas w piękności świata i w jego historii, gdy zobaczyli, jak się rodzi i rozwija w objawionej im wizji. Dlatego Ilúvatar obdarzył ich wizję rzeczywistym Bytem, osadził ją pośród Pustki i zesłał Tajemny Ogień, aby się wiecznie palił w sercu Świata, który nazwany został Eä.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Ainurowie
Ainurowie -
święte istoty zrodzone z myśli Eru, duchy, które towarzyszyły stwórcy od początku stworzenia. Twórcy Wielkiej Muzyki, z której powstał świat Eä i mieszcząca się w nim Arda. Moc tworzenia zapewnia im Niezniszczalny Płomień, dar Eru.

Wtedy głosy Ainurów na podobieństwo harf i lutni, fletów i trąb, wiol i organów, i niezliczonych chórów wyśpiewujących słowa, zaczęły kształtować z tematu Ilúvatara Wielką Muzykę; z przeplatających się i nieustannie zmiennych melodii wzbiły się harmonijne dźwięki i popłynęły poza zasięg słuchu w głębie i wysokości, wypełniły przestrzeń, którą zamieszkiwał Ilúvatar, przelały się przez jej granicę; Muzyka i echa Muzyki rozległy się w Pustce, aż przestała być pustką. Nigdy już później Ainurowie nie stworzyli równie wspaniałej muzyki, chociaż powiedziane jest, że chóry Ainurów i Dzieci Ilúvatara zaśpiewają piękniejszą jeszcze pieśń przed Jego obliczem po dopełnieniu się dni.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Eldarowie powiadają, że w wodzie właśnie przetrwało po dziś dzień wierniejsze niż gdzie indziej na tej ziemi echo pierwotnej Muzyki Ainurów; toteż wielu Dzieciom Ilúvatara nigdy się nie przykrzą głosy Morza, chociaż nie wiedzą, co w nich naprawdę słyszą.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Podczas gdy część Ainurów nadal mieszka z Ilúvatarem poza obrębem Świata, wielu spośród najmożniejszych i najpiękniejszych z nich zstąpiło do Ei pod postacią Valarów, Potęg Świata, które opiekują się nowym światem aż dopełni się jego historia.

Potem ci z Ainurów, którzy tego pragnęli, powstali i weszli w Świat, a stało się to u początku Czasu. Wzięli na siebie obowiązek ukształtowania Świata, aby własnym trudem uczynić go takim, jaki objawił im się w wizji. Długo pracowali w obrębie Ei, w przestrzeniach, których rozległości myśl elfów ani ludzi nie jest zdolna objąć, aż w oznaczonym czasie powstała Arda, Królestwo Ziemi. Wtedy Ainurowie przyoblekli ziemskie szaty, zstąpili na Ziemię i tam zamieszkali.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Najzdolniejszym i najpotężniejszym z Ainurów był Melkor, lecz to dorównujący mu potęgą Ulmo i Manwë najwierniej służyli zamysłom Ilúvatara. Manwë był bratem Melkora, jednak to z Ulmo sprzymierzył swe siły we wszelkich sprawach.
Wróć


Eä - Świat, który Jest -
świat stworzony przez Ilúvatara, przestrzeń w której istnieje Arda, dom Dzieci Ilúvatara.

Wiem, czego pragną wasze serca: aby to, co się wam objawiło, stało się bytem prawdziwie, takim, jakim wy sami jesteście, a zarazem odmiennym od was. Dlatego powiadam: Eä! Niech się stanie! I wysyłam w Pustkę mój Niezniszczalny Płomień, który będzie się palił w sercu Świata, a Świat ten będzie istniał prawdziwie. Ci spośród was, którzy tego pragną, mogą tam zstąpić. I nagle Ainurowie ujrzeli w dali światło; jak gdyby obłok z żywym sercem z płomienia; i zrozumieli, że to już nie wizja tylko, lecz rzecz nowa, stworzona przez Ilúvatara: Eä, Świat, który Jest.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Melkor

Melkor -
Najpotężniejszy, najzdolniejszy i obdarzony największą wiedzą pośród Ainurów. Jako pierwszy zapragnął wpleść w Wielką Muzykę własne wątki, niezgodne z tematem Ilúvatara, by przydać sobie więcej mocy i blasku. Wprowadził w ten sposób do muzyki fałsz i dysonanse.

Wielką moc mają Ainurowie, a najmocniejszy z nich jest Melkor, lecz niech wie i on, i każdy z was, że jam jest Ilúvatar. Pokażę wam teraz wszystko, co wyśpiewaliście, abyście zobaczyli swoje dzieło. Ty zaś, Melkorze, przekonasz się, że nie można wprowadzić do symfonii żadnego tematu, który by w istocie nie miał swego źródła we mnie i że nie uda ci się zmienić tej muzyki na przekór mojej woli. Kto się o to pokusi, okaże się w końcu tylko narzędziem moich planów, ujrzy bowiem rzeczy wspanialsze niż wszystko, co sam zdolny jest sobie wyobrazić.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Melkor często oddalał się od reszty Ainurów i zapuszczał w puste przestrzenie, szukając Niezniszczalnego Płomienia by tworzyć Byty własnego pomysłu mające wypełnić Pustkę.

Nie znalazł jednak Płomienia, który należy wyłącznie do Ilúvatara, a ponieważ wiele czasu spędzał w samotności, wylęgły się w jego sercu myśli odmienne niż myśli innych Ainurów.

[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Dzieci Ilúvatara

Dzieci Ilúvatara - Elfy i Ludzie -
Quendi i Atani, Pierworodni i Następcy. Istoty powołane z myśli Ilúvatara podczas tworzenia Świata w trakcie Wielkiej Muzyki. Dla nich to domem miała być Arda w przestrzeni Ei.

Wśród wszystkich wspaniałości Świata, jego bezmiernych przybytków i przestrzeni, i wirujących ogni, Ilúvatar wybrał dla nich miejsce w Głębinach Czasu pomiędzy niezliczonymi gwiazdami.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Valarowie

Valarowie -
Władcy Ardy, opiekunowie, najpotężniejsze spośród istot zamieszkujących Świat Ei. Zwani Potęgami Świata (Valarami właśnie), przez ludzi nazywani bogami. Są to Ainurowie, którzy zstąpili do Ei by kształtować ją wedle wizji z Wielkiej Muzyki i wziąć ją pod swoją opiekę, aż do wypełnienia się jej dziejów. Jest siedmiu Valarów i siedem Valier. Władcy Ardy noszą imiona: Manwë, Ulmo, Aulë, Oromë, Mandos, Lórien i Tulkas. Władczynie zaś nazywają się: Varda, Yavanna, Nienna, Estë, Vairë, Vána i Nessa. Melkora, odkąd ogłosił się królem Ardy i wszczął wojnę z Valarami nie zalicza się już w poczet Valarów.

Tak się stało, że część Ainurów wciąż jeszcze mieszka wraz z Ilúvatarem poza obrębem Świata, inni zaś - a między nimi wielu spośród najmożniejszych i najpiękniejszych -pożegnali Ilúvatara i zstąpili na Świat. Lecz Ilúvatar postawił im warunek lub może miłość tego od nich zażądała, aby odtąd cała ich władza ograniczała się do obrębu Świata i z nim była związana raz na zawsze, dopóki się wszystko nie dopełni, aby w ten sposób oni stali się życiem Świata, a Świat ich życiem. Dlatego nazwano ich Valarami, to jest Potęgami Świata.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Jako pierwsi zstąpili do Ei Manwë, Aulë i Ulmo, gdzie pod nieznaną postacią pracowali nad dziełem stworzenia, by przeobrazić zastany świat na podobieństwo wizji z Wielkiej Muzyki. Widząc efekty ich prac Melkor ujawnił się w Ei i ogłosił się Królem Ardy, zażądał od pozostałych Valarów posłuszeństwa. Manwë, najsilniejszy z trójki i najlepiej rozumiejący zamysły Eru sprzeciwił się Melkorowi i wezwał na pomoc inne duchy, by zeszły do Ei i pomogły kontynuować dzieło wedle zamierzeń Ilúvatara. W ten sposób do Valarów dołączyło więcej Ainurów, którzy przyjęli postacie Valarów albo Majarów, duchów niższych lub prawie równych Valarom dostojeństwem. Melkor, wtedy jeszcze w pełni swej chwały również wezwał do siebie na służbę wielu Ainurów, którzy jako Majarowie wiernie służyli mu w krzyżowaniu zamiarów Valarów. Do Świata dołączyły z czasem również duchy nieproszone i nieznane, w większości do dzisiaj pozostające bezimiennymi Bytami u Korzeni Świata.

Teraz Valarowie przyoblekli się w kształt i barwę, a ponieważ przyciągnęła ich na Świat miłość do mających się narodzić Dzieci Ilúvatara, wybrali sobie postać na wzór i podobieństwo tych istot, które im Ilúvatar objawił w wizji, lecz bardziej dostojną i wspanialszą. Postać ich kształtowało raczej to, co wiedzieli o świecie widzialnym, niż to, co wiedzieli o jego istocie
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Valarowie przybrali na Ardzie postaci cielesne na wzór i podobieństwo Dzieci Ilúvatara, szczególnie Eldarów, którzy za sprawą Eru z natury byli do nich bardziej podobni. Są to postaci wizualne, które jak szaty przyoblekają w kontaktach z Dziećmi Ilúvatara. Czasami Valarowie przemierzają Eę nieprzyodziani w szaty, niewidoczni nawet dla Quendich. W swej widzialnej postaci mają formę żeńską lub męską, gdyż od zarania dziejów kiedy jeszcze jako Ainurowie obcowali z Eru poza Światem posiadali określony rodzaj. Niekiedy Valarowie przyoblekają postaci niepodobne Dzieciom Ilúvatara, formy groźne i majestatyczne.
W stosunku do Dzieci Ilúvatara Valarowie są doradcami i wodzami, raczej starszymi braćmi, niż panami. Valarowie mogą doradzać Dzieciom Ilúvatara, lecz nie mają władzy ich do niczego zmusić, niczego im nakazać, ani zabronić. Mają za to moc ukarania za dokonanie straszliwych zbrodni, jak się stało w przypadku Noldorów ukaranych klątwą za bunt, który doprowadził do bratobójstwa. Tak się dzieje tylko w szczególnych przypadkach, Valarowie są przepełnionymi miłością opiekunami i starają się dać szansę nawet tym, którzy bardzo zbłądzili. Taką szansę min. otrzymał Melkor, niegdyś najpotężniejszy z nich.
Wróć

Manwë Súlimo

Manwë Súlimo
Ilúvatar mianował go swoim namiestnikiem, królem świata Valarów, elfów i ludzi, a zarazem ich głównym obrońcą przed nikczemnością Melkora. [..., J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Manwë jest najpotężniejszym i najdostojniejszym z Valarów. Podczas Wielkiej Muzyki mocą niemalże dorównywał Melkorowi, swemu bratu. Manwë jest przywódcą Valarów i Najwyższym Królem Ardy.

Manwë i Melkor byli braćmi poczętymi z myśli Ilúvatara. Ze wszystkich Ainurów, którzy weszli w obręb Świata, najpotężniejszy był na początku Melkor, lecz Manwë, najmilszy Ilúvatarowi, najlepiej rozumie zamiary Jedynego, toteż on miał być, gdy się dopełni czas, pierwszym z Królów Ziemi, władcą całej Ardy i wszystkiego, co na niej istnieje.
[Ainulindale, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

W odróżnieniu od swego brata Melkora, Manwë ma serce nieskażone złem. Jako Król Ardy nie dba o własną chwałę i władzę, lecz o pokój i porządek świata.

Domeną Manwëgo są wiatr i obłoki oraz wszystkie strefy powietrza. Nazywany jest Súlimo - Władający Oddechem Ardy. Jego atrybutem jest szafirowe berło, dar Noldorów. Służą mu duchy przyobleczone w postać wielkich ptaków - Orły Manwëgo. Wszystkie ptaki są mu drogie i chętnie przylatują i odlatują na każde jego skinienie.

Duchy w postaci jastrzębi i orłów wciąż przylatywały do jego siedziby i odlatywały z powrotem, a wzrok ich sięgał do dna mórz i przebijał pieczary wydrążone pod korzeniami świata. Duchy te przynosiły Manwëmu wiadomości o wszystkim niemal, co się działo na obszarze Ardy. Pewne sprawy były jednak zakryte nawet przed oczyma Manwëgo i jego sług, tam bowiem, gdzie Melkor czaił się ze swymi czarnymi myślami, zalegał nieprzenikniony cień.
[Początek Dni, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Manwë obrał siedzibę w Amanie, lecz nigdy nie przestał troszczyć się o Krainy Zewnętrzne. Jego tron stoi w pałacu na Oiolossë, szczycie ośnieżonego Taniquetilu, najwyższej góry. Stamtąd spogląda na całą Ardę, a wierne duchy w postaci ptaków znoszą mu wieści z najdalszych jego zakątków.
Manwë Súlimo przyodziewa niebieskie szaty, zaś w jego oczach tli się błękitny płomień.

Jego ulubieńcami są Vanyarowie, którym udzielił daru śpiewu i poezji. Poezja jest radością, a melodia słów - muzyką Manwëgo.
[Początek Dni, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Gdy ukazuje się w swej majestatycznej postaci jego głos jest potężny jak wichura, a wzrostem niczym góra sięga obłoków:

Manwë także wstał, tak ogromny, że głos jego dolatywał do Yavanny z góry, jak gdyby ze ścieżki wichrów..
[Aulë i Yavanna, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Żoną Manwëgo jest Varda, Królowa Valarów. Otoczeni zastępami dobroczynnych duchów spoglądają ze szczytu Taniquetilu na całą Ardę, sięgając do jej najdalszych wschodnich krańców. Jej obecność wzmacnia wzrok Manwëgo:

Z wyżyn swojego tronu, jeśli Varda jest przy nim, Manwë patrząc na Ziemię sięga wzrokiem dalej niż wszystkie inne istoty, poprzez mgłę i ciemności, nad ogromnym obszarem morza.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Varda Elentári

Varda Elentári -


Elentári - Królowa Gwiazd, w mowie Sindarów - Elbereth. Jako Królowa Ardy żyje u boku Manwëgo. Twórczyni gwiazd, które są jej atrybutem. W jej nieopisanie pięknym obliczu jaśnieje światło Ilúvatara.

Pani Gwiazd, która zna wszystkie strefy Ei. Piękności Vardy nie sposób opisać w mowie elfów czy ludzi, bo w jej obliczu dotychczas jaśnieje światło Ilúvatara. W świetle jest jej siła i jej radość.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Zstąpiła na Świat by pomagać Manwëmu. Jeszcze przed Wielką Muzyką spotkała i odtrąciła Melkora. Odtąd ów jej nienawidził i lękał się bardziej niż wszystkich innych Bytów zrodzonych z myśli Ilúvatara.
Mieszka wraz z Manwë w Valinorze, w pałacu ponad wiecznymi śniegami na Oiolossë, najwyższej wieżycy Taniquetilu - najwyższej góry na Ardzie. Z jej wyżyn spoglądają na całą Ziemię, po jej najdalsze wschodnie końce. Jego obecność wzmacnia jej słuch:

A Varda, gdy jest przy niej Manwë, lepiej niż wszystkie inne istoty słyszy głosy rozlegające się od wschodu po zachód, od gór i z dolin, a także z ciemności, które Melkor rozpostarł nad pewnymi krainami Ardy.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Pośród Valarów Varda cieszy się największą czcią i miłością elfów, którzy wzywają jej imienia pośród cieni Śródziemia i wielbią ją w pieśniach śpiewanych o wschodzie gwiazd.
Wróć

Ulmo

Ulmo
Ulmo panuje nad Wodami, którym poświęcił wszystkie swoje myśli podczas Wielkiej Muzyki. Obejmuje myślą całą Ardę i posiada dar najgłębszego rozumienia muzyki.
Władca Wód ustępuje potęgą tylko Manwëmu, z którym przyjaźnił się z nim najściślej, dopóki nie powstał Valinor. Od jego powstania rzadko uczestniczy w zebraniach Valarów, chyba że narada dotyczy spraw najwyższej wagi. Żyje w Oceanie Zewnętrznym poza Amanem, samotnie, bez stałej siedziby. Nie lubi chodzić po lądzie, za to chętnie porusza się we wszystkich głębokich wodach na Ziemi czy pod Ziemią. Z Oceanu Zewnętrznego zarządza wszystkimi ruchami wód, przypływami i odpływami mórz oraz biegiem rzek.

Dba, by źródła nie wysychały, a rosa i deszcze odświeżały wszystkie krainy pod niebem.
[Początek Dni, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Ulmo rzadko przyobleka cielesną postać, a gdy to czyni wzbudza przerażenie w Dzieciach Ilúvatara:

(...) groźnie bowiem wyglądał ten Król Morza, niby spiętrzona fala pędząca w głąb lądu, z grzebieniem piany na ciemnym hełmie, w szacie jak pancerz z łusek lśniących srebrzyście na ciemnej zieleni. Potężnie grają trąby Manwëgo, lecz głos Ulma jest głębszy od głębin oceanu, których nikt prócz niego nie zna.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Objawia się groźnej, majestatycznej postaci przypominającej spiętrzoną falę pędzącą w głąb lądu. Grzebień piany zdobi jego ciemny hełm, a ciało okrywa ciemnozielona szata ozdobiona srebrnymi łuskami. Jego głos jest potężny, niczym wydobywający się z głębin oceanu.
Ulmo ukochał oba pokolenia Dzieci Ilúvatara i nigdy ich nie opuścił, nawet wtedy, gdy ciążył nad nimi gniew Valarów. Niewidzialny podpływa do brzegów Śródziemia i dalej w głąb lądu odnogami morza. Jego szept można też czasami usłyszeć w nieskażonych przez Melkora rzekach i strumieniach. W wodach można usłyszeć, jak Ulmo gra na swych wielkich rogach Ulumúri, zrobionych z białej muszli.

W głębinach oceanu obmyśla wspaniałą i straszną muzykę, a jej echo rozbiega się wszystkimi żyłami świata, czy to w radości, czy w smutku, bo wesołe jest źródło, gdy tryska w blasku słońca, lecz początek swój bierze w bezdennym smutku u posad Ziemi. Teleri wiele się nauczyli od Ulma, dlatego ich muzyka wyraża jednocześnie smutek i urzeczenie.
[Początek Dni, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Muzyka ta, raz usłyszana na zawsze zostaje w sercu i napawa słuchacza nieustającą tęsknotą za morzem. Najczęściej jednak Władca Wód przemawia głosami, które jawią się jako muzyka wody - wszystkie morza, jeziora, rzeki, źródła i strumienie podlegają jego władzy: jak mówią elfy, duch Ulma płynie wszystkimi żyłami świata.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Dzięki temu Ulmo, bez względu na to gdzie przebywa wie o wszystkich potrzebach i troskach Ardy, które są ukryte przed wzrokiem Manwëgo. Twórcą rogów Ulumúri jest Salmar, Maja który przybył za Ulmo na Ardę. Oprócz niego i wielu innych duchów Ulmowi służą również Ossë i Uinena, którzy zarządzają falami i ruchami Mórz Wewnętrznych.

Za sprawą potęgi Ulma nawet w cieniu Melkora życie krążyło tajemnymi żyłami, tak że Ziemia nie umarła. Ulmo nasłuchiwał głosu każdego stworzenia, które zabłąkało się w ciemnościach czy też oddaliło zanadto od świateł Valarów; nigdy też nie opuścił Śródziemia, nie przestał się troszczyć o wszystko, co się tam później działo, o zniszczenia czy o zmiany, i będzie się troszczył o to zawsze, aż do końca dni.
[Początek Dni, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Aulë

Aulë
rozporządza mocą nieznacznie tylko mniejszą niż Ulmo, niewiele też ustępował umiejętnościami i wiedzą Melkorowi, w czasach potęgi tego ostatniego. Jednak w odróżnieniu od Melkora, Aulë znajduje przyjemność w dziele tworzenia samym w sobie, nie w posiadaniu wytworów swych rąk, ani we własnym mistrzostwie. Chętnie rozdaje swoje wyroby, miast je gromadzić. Wolny od trosk, gdy tylko skończy jedną pracę, zaraz zabiera się do następnej. Jego atrybutem jest młot.
Podczas pierwszych prac Aulë, kowal i mistrz rzemiosł ukształtował lądy wraz z basenami mórz i wypełnił cennymi surowcami wnętrze ziemi. Jemu bowiem podlega wszelkie tworzywo, z którego zbudowana jest Arda.

Jest kowalem i mistrzem wszelkich rzemiosł, lubuje się w kunsztownej robocie, wykonując z równą biegłością najdrobniejsze przedmioty, jak i olbrzymie budowle. Jego dziełem są drogie kamienie ukryte we wnętrzu Ziemi i złoto, które tak pięknie lśni w ręku, a także ściany gór i baseny mórz.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Największy nauczyciel i przyjaciel Noldorów posiada siedzibę w sercu Amanu. Od niego pochodzi wiedza i nauka o Ardzie oraz o wszystkim, co się w niej zawiera. Zarówno wiedza badaczy, jak i rzemieślników oraz rolników.

Melkor, zazdrosny o niego starał się skazić i zepsuć każde dzieło Aulëgo. Podobni w myśli i władzy obaj pragnęli tworzyć rzeczy nowe i własne, oryginalne. Obaj też lubili gdy chwalono ich umiejętności. W przeciwieństwie jednak do Melkora Aulë dochował wierności Jedynemu i jego woli podporządkowuje wszystko, co robi, nie jest zawistny o cudzą pracę i chętnie się dzieli sekretami swojego kunsztu.
Czasami Aulë pracował w ukryciu, w tajemnicy przed innymi Valarami. W ten sposób, nie mogąc się doczekać nadejścia Dzieci Ilúvatara, w ciemnościach pod górami Śródziemia ukształtował Siedmiu Ojców Krasnoludzkiego Plemienia. Tak bardzo bowiem pragnął uczniów, którym mógłby przekazać wiedzę i umiejętności. Z jego strony był to jedyny akt nieposłuszeństwa wobec Ilúvatara, choć uczyniony w dobrej woli. Małżonką Aulëgo jest Yavanna Kementári.
Wróć

Yavanna Kementári
Yavanna -
Darząca Owocami, małżonka Aulëgo. Pani wszelkich żywych roślin, zwana Kementári - Królową Ziemi.

Kocha wszystko, co rośnie w ziemi, i piastuje w myśli wszystkie niezliczone odmiany roślinności, od wielkich jak wieże drzew z pradawnych puszcz, aż do mchu obrastającego głazy i do tajemniczych źdźbeł ukrytych w pleśni.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Pośród władczyń Ardy odbiera cześć zaraz po Vardzie. W swej fizycznej postaci ukazuje się jako wysoka kobieta w zielonych szatach. Przybiera też inne, przypominające jej domenę formy:

Widziano ją wcieloną w kształt drzewa wystrzelającego aż pod niebo, w koronie Słońca; jego gałązki ociekały złotą rosą, a ze zwilżonej nią jałowej gleby zaraz wschodziła zielona ruń zboża. Korzenie drzewa zanurzały się w wodach Ulma, w liściach szeptał wiatr Manwëgo.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

W czasach ciemności Yavanna nie wyrzekła się pamięci o Krainach Zewnętrznych, stąd często porzucała dom Aulëgo i kwitnące łąki Valinoru aby goić rany zadane jej żywym istotom Śródziemia. Nalegała też, by rozprawić się ze złymi siłami przed nadejściem Dzieci Ilúvatara.
Wróć

Oromë Aldaron

Oromë
to potężny Vala, ustępujący jedynie Tulkasowi w sile, ale przewyższający go w gniewie. Ponieważ kocha drzewa, nadano mu imię Aldaron, które w mowie Sindarów brzmi Tauron, czyli Pan Lasów. Jego towarzyszką jest Vána, młodsza siostra Yavanny.

Zapalczywy myśliwy ukochał sobie najbardziej krainy Śródziemia. Jako ostatni niechętnie je opuścił, by dołączyć do Valarów w Amanie. W dawnych dniach często przeprawiał się góry na wschód by przemierzać ze swoją drużyną do wzgórza i równiny Śródziemia w poszukiwaniu wszelkich złych istot. Pogromca dzikich bestii zapuszczał się w ciemności lasów by tępić potwory i drapieżne stwory wysyłane na świat przez Melkora. On to również wypatrywał Młodszych Dzieci Ilúvatara, gdy nadszedł czas ich narodzin i jako pierwszy dosłyszał śpiew Quendich pod gwiazdami.
Oromë ukazuje się w postaci wspaniałego myśliwego, uzbrojonego w łuk i włócznię. Dosiada Nahara, wierzchowca o złotych kopytach, który lśni w słońcu bielą, a srebrem wśród cieni. Jego atrybutem jest róg Valaróma.

Dosiadał Nahara, białego wierzchowca, który lśnił jak srebro wśród cieni. Uśpiona ziemia drżała pod złotymi kopytami Nahara, głos potężnego rogu Oromëgo, Valarómy, niósł się w półmroku świata nad równinami Ardy, góry rozbrzmiewały echem tej muzyki, złe cienie umykały przed nią, a Melkor kulił się w swoim Utumno ze strachu przed gniewem wielkiego Valara. Lecz zanim ślady po przejeździe Oromëgo zdążyły ostygnąć, rozproszeni słudzy Melkora znów się zbierali, a ciemności i fałsz ogarniały z powrotem całą Krainę.
[Początek Dni, J. R. R. Tolkien Silmarillion]

Oromë bardzo lubi konie i psy myśliwskie. W wyprawach towarzyszą mu inni myśliwi - Majarowie oraz niższe duchy pod postacią psów myśliwskich. Jednego z takich psów, będących wyższymi bytami niźli zwykłe zwierzęta Oromë podarował swemu uczniowi Celegormowi, synowi Fëanora. Huan, zwany później Psem Valinoru z miłości i troski podążył za swym panem na wygnanie do Śródziemia.
Wróć

Vána

Vána -
Wiecznie Młoda, jest młodszą siostrą Yavanny i żoną myśliwego Oromëgo.

Gdziekolwiek stąpnie, z zieleni wyrastają kwiaty i korony ich otwierają się pod jej spojrzeniem. Wszystkie ptaki witają Vánę śpiewem.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Mandos i Lórien - bracia Fëanturi

Bracia Fëanturi -
Władcy Duchów - to Námo i Irmo. Od siedzib, w których przebywają nadano im miano Mandos i Lórien.
Wróć

Námo

Námo
starszy z braci Fëanturi jest strażnikiem Domów Umarłych, do których zwołuje duchy poległych. Mieszka w zachodniej części Valinoru, w pałacu zwanym Mandosem, do którego odchodzą dusze zmarłych. W podziemiach Mandosa mieści się najsroższe więzienie, z którego nie wydostanie się żadna istota, czy to Vala czy śmiertelnik. Námo ma największą wiedzę wśród Valarów o wszystkim, co ma się wydarzyć, nie zapomina też nigdy przeszłych zdarzeń. Jest Sędzią wydającym wyroki na polecenie Manwëgo. Jego żoną jest tkaczka Vairë.

Niczego nie zapomina i wie o wszystkim, co dopiero ma się stać w przyszłości, z wyjątkiem spraw, których Ilúvatar sam jeszcze nie rozstrzygnął. Námo jest Sędzią wśród Valarów, lecz feruje wyroki i wymierza kary tylko na polecenie Manwëgo.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Irmo

Młodszy brat Námo
, jest panem wizji i marzeń sennych. Mieszka w pięknych ogrodach Lórien, miejscu ukojenia i wytchnienia, gdzie szukaja odpoczynku nawet znużeni Valarowie. Jego żoną jest Estë.

Nie ma w świecie piękniejszego miejsca niż jego ogrody Lórien w krainie Valarów, zaludnione przez liczne duchy. (...) Wszystkie istoty mieszkające w Valinorze czerpią orzeźwiającą wodę ze źródeł Irma i Estë, a nawet Valarowie często w Lórien szukają odpoczynku i ulgi od ciężkiego brzemienia Ardy.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Vairë

Tkaczka, żona Námo
- Ozdabia pałac Mandosa gobelinami obrazującymi wszystkie wydarzenia z historii, od początku czasu.

[Námo] Za żonę ma Vairë, Tkaczkę, która wszystko, cokolwiek się zdarza w Czasie, wplata w swoje wzorzyste tkaniny i ozdabia nimi sale w pałacu Mandosa, rozrastającym się wciąż, w miarę jak płyną wieki.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Estë

Estë
- Żona Irma, łagodna istota w szarej sukni, która sprowadza na znużonych odpoczynek, koi rany i leczy cierpiących. Spotyka się ją tylko nocą, gdyż w dzień śpi w cieniu drzew na wyspie, na jeziorze Lórellin.

Żona Irma, łagodna Estë, leczy wszelkie rany i koi zmęczenie. Nosi szarą suknię i obdarza znużonych odpoczynkiem. Nie spotyka się jej za dnia, bo wtedy Estë śpi na wyspie pośród ocienionego drzewami jeziora Lórellin. Wszystkie istoty mieszkające w Valinorze czerpią orzeźwiającą wodę ze źródeł Irma i Estë, a nawet Valarowie często w Lórien szukają odpoczynku i ulgi od ciężkiego brzemienia Ardy.
[Valaquenta, J. R. R. Tolkien Silmarillion]
Wróć

Majarowie

Majarowie
są duchami wcześniejszymi niż Eä. Jako, że również wywodzą się od Ainurów są podobni w swej istocie do Valarów, lecz niżsi od nich rangą i słabsi mocą. Rzadko odwiedzają Śródziemie, większość z nich na stałe mieszka w Amanie, gdzie są sługami i pomocnikami Valarów. Do Majarów zaliczają się również słudzy i pomocnicy Melkora.
Najważniejsi Majarowie z Valinoru to Ilmarë, służebnica Vardy, i Eönwë, chorąży i herald Manwëgo, z którego zbrojną potęgą nic się nie może równać na Ziemi. Lecz Dzieci Ilúvatara najlepiej znają Ossëgo i Uinenę. Do Majarów zaliczamy również Arienę, Melianę, Salmara, Tiliona, oraz należących do Istarich Aiwendila, Alatara, Curumo, Olórina i Pallando. Związani z Melkorem są najpotężniejszy z Majarów Sauron oraz Gothmog, Tevildo i Thuringwethil. Bytem zagadkowym jest sprzymierzona z Melkorem Ungolianta, istota na tyle silna, że potrafiła zagrozić nawet mrocznemu Valarowi.
Wróć

© Autor: Karolina Węgrzyn 'Sirielle'

Powrót

Ten artykuł był czytany 1359 razy.