Rozmiar tekstu:
11 px  12 px
14 px




Niełatwo scharakteryzować Quendich, przede wszystkim dlatego, że Tolkien nigdzie nie zostawił szczegółowego opisu. Jednak zestawiając rozproszone źródła, można uzyskać dość spójny obraz całej rasy.

Nifrodel


Oromë nadał wszystkim Quendim nazwę Lud Gwiazdy (Eldarowie), lecz później Eldarami nazywano tylko te Elfy, które podążyły za Oromë na Zachód. Według klasyfikacji Noldorów Quendi dzielą się na:
Eldarów i Avarich.
Tych pierwszych z kolei dzielono na trzy główne szczepy:

  • Vanyarów,
  • Noldorów i
  • Lindarów (Telerich).

Istniało jednak jeszcze jedno rozróżnienie, które przyjęto w Amanie. Tamtejsze Elfy nadały sobie miano: "Calaquendi" (Elfy Światła) zaś Sindarów i inne Elfy, które nigdy nie dotarły do Amanu zwano: "Moriquendi" (Elfy Ciemności).

Po przybyciu Noldorów do Śródziemia, zmodyfikowali oni powyższe terminy i wprowadzili nowe:

"Amanyar" -Elfy, które dotarły do Amanu, i
"Umanyar" - te, które pozostały w Endore, natomiast
"Moriquendimi" przyjęto nazywać Avarich.

W źródłach ludzkiego pochodzenia a zwłaszcza Czerwonej Księdze Marchii Zachodniej obowiązuje odmienny podział od zaprezentowanego powyżej. Zasadniczo Ludzie wyróżniali trzy grupy Elfów:

Elfy Dostojne/Wysokiego Rodu (High Elves), mając na myśli Noldorów, którzy powrócili z Dalekiego Zachodu;

Elfy Średnie (Middle Elves)- Sindarów, których uważali za blisko spokrewnionych z Noldorami lecz wyróżniających się tym, że nie widzieli światła Amanu; oraz

Elfy Ciemne/Leśne (Dark Elves -Tawarwaith, Galadhrimowie i Avari), które nigdy nie podróżowały na Zachodnie Wybrzeża i nie pragnęły zobaczyć Amanu.

"Początkowo Pierworodni byli silniejsi i potężniejsi niż w późniejszych epokach, lecz nie piękniejsi; wprawdzie uroda Quendich za dni ich młodości przewyższała wszelkie piękno, jakie Iluvatar powołał do bytu, lecz czas jej nie zniszczył; życie na zachodzie, troski i doświadczenia jeszcze ją wzbogaciły."


Śmiertelnikom, Elfy wydawały się istotami w nieokreślonym wieku. Na ogół były wysokie, wyższe lub równe Ludziom, smukłe, pełne wdzięku i szlachetnej postawy. Galadriela była najwyższą z kobiet Eldarów o których mówią pieśni, i miała być wzrostu elfiego mężczyzny. Mierzyła 6 stóp i 4 cale, co daje 193 cm wzrostu. Średnia wzrostu elfich mężczyzn równałaby się zatem w przybliżeniu 1, 90 cm, natomiast wzrost elfich kobiet był nieznacznie niższy. Obie płcie obdarzone były promieniującą jasnością cerą (tu wyróżniały się szczególnie "Amanyar") oraz przeszywająym spojrzeniem najczęściej szarych, a czasem błękitnych (Olwë) lub ciemnych (Míriel) oczu, błyszczących niby gwiazdy.

Wszyscy Quendi mieli piękne włosy, które darzyli wyjątkową atencją i miłością. Elfie kobiety uwielbiały tworzyć wymyślne uczesania i wplatać w nie klejnoty. Modne wśród nich były delikatne siatki na włosy, ozdobione szlachetnymi kamieniami. Większość Lindarów i Noldorów miała włosy ciemne lub czarne. U początku dni, tylko jeden szczep Elfów, Vanyarowie, charakteryzował się złocistą barwą włosów już wówczas zdarzały się jednak wśród Elfów wyjątki. Elwë/Thingol z Lindarów, miał niezmiernie długie, gęste i srebrne włosy, tak samo Celeborn i Círdan. Tymczasem Olwë, brat Elwë miał włosy białe. Ciekawostką jest fakt, że włosy Míriel, matki Fëanora były srebrne, a ponieważ był to kolor wyjątkowy i spotykany jedynie wśród najbliższych krewnych Thingola, można zaryzykować stwierdzenie, że należała ona początkowo do szczepu Lindarów. Wyjściowo mamy zatem cztery barwy włosów: złocistą u Vanyarów, czarną u Noldorów, czarną, srebrną i białą u Lindarów. Jednak w miarę upływu czasu, na skutek mieszanych związków, pojawiła się w rodzie Noldorów barwa złocista, którą potomkowie Finwë odziedziczyli po Indis z Vanyarów, oraz barwa ruda. Ojciec Nerdaneli, Urundil (Mahtan) z Noldorów, ukochał miedź i zawsze nosił miedzianą opaskę na głowie. Jego włosy nie były ciemne ale brązowe, z miedzianymi, jasnymi pasemkami. Takie też włosy miała Nerdanel. Natomiast synowie Nerdaneli i Fëanora, pierworodny Maedros, oraz najmłodsi: bliźniacy Amrod i Amras mieli włosy z błyszcząco miedzianymi pasemkami. Maedros, tak jak dziadek nosił miedzianą opaskę.

Cechą charakterystyczna wszystkich Elfów, (oraz Ludzi z domieszką krwi Eldarów) był zupełny brak zarostu. Elfy nie posiadały brody zanim nie weszły w trzecią fazę swego życia. W Śródziemiu tylko Círdan, szczycił się bujną brodą. Wyjątkiem o którym mówią źródła był Urundil (Mahtan), który miał brodę wcześnie w II fazie życia.

Z pewnością jednym z ciekawych szczegółów, który odróżniał Elfy od Ludzi, był głos, bardziej melodyjny i bogatszy w odcienie niż jakiekolwiek głosy Śmiertelników, które można teraz usłyszeć. Zmysły Eldarów, zwłaszcza wzrok i słuch były znacznie bardziej czułe niż ludzkie. Elfy najczęściej wolały pozostawać niezauważone i gdy tylko chciały, mogły poruszać się bezszelestnie.

W Etymologiach zwraca się uwagę na odmienny kształt uszu, które miały być bardziej szpiczaste i "liściokształtne" niż Ludzi, co upodabnia Elfy nieznacznie do popularnego wyobrażenia z europejskich baśni. Późniejsze teksty nie wskazują, czy szpiczaste uszy Quendich zostały przez Tolkiena zachowane, czy też postanowił on ten szczegół zarzucić.

Ubiór Elfów to w większości: dla kobiet- bogato zdobione haftami lub drogimi kamieniami suknie, dla mężczyzn: długie koszule, tuniki, spodnie i lekkie buty w rodzaju sandałów. Obie płcie chętnie nosiły długie płaszcze, ułatwiające ukrywanie się w lasach. Kolory, które upodobały sobie Elfy to: biel, złoto, srebro, zieleń, brąz, błękit i szarości.



Poniżej genealogia Quendich, sporządzona przez Michała Leśniewskiego 'M.L.'

Kliknij na obrazek aby powiększyć

© Autor: Anna Adamczyk-Śliwińska 'Nifrodel'

Powrót

Ten artykuł był czytany 1607 razy.