Rozmiar tekstu:
11 px  12 px
14 px





    

KRÓLOWIE NÚMENORU

Od założenia miasta Armenelos do Upadku

Avari



    W Zwojach Królewskich jest zapisane, że królestwo Númenoru zostało założone w 32 r II Ery. Był to rok, w którym Elros, syn Eärendila, zasiadł na tronie w Armenelos przyjmując imię Tar-Minyatura, bowiem zgodnie ze zwyczajem, Królowie przyjmowali imię pochodzące z quenejskiego, mowy Elfów Wysokiego Rodu, najszlachetniejszego języka świata. Postępowali tak wszyscy aż do dni Ar-Adűnakhôra (Tar-Herunúmena).
    Mieszkańcy wyspy zostali obdarowani długim życiem i starzeli się trzykroć później niż ludzie na Śródziemiu, a linia Królów, potomków Elrosa, wyróżniała się długowiecznością nawet pośród Númenorejczykami. Dopiero z nadejściem Cienia lata ich życia zaczęły się kurczyć...

I Elros Tar-Minyatur

525 r. I Ery - 442 r. II Ery

    Syn Eärendila i Elwingi, urodzony 58 lat przed końcem I Ery. Bliźniaczy brat Elronda, jako Półelf otrzymał od Valarów prawo wyboru swego losu. Elrosowi, który opowiedział się za losem rodzaju ludzkiego "(...) i został królem Edainów, dano jednak bardzo długie życie, wielokroć dłuższe niż innym ludziom Śródziemia; wszyscy jego potomkowie, królowie i książęta królewskiej krwi, żyli wyjątkowo długo, nawet wedle miary Númenorejczyków."* Władał Númenorejczykami przez 410 lat i odszedł poza kręgi Ardy w 442 roku przeżywszy 500 lat.

II Vardamir Nólimon

61 r. II Ery - 471 r.

    Przydomek wziął się z jego umiłowania starodawnych mądrości, które zdobywał od elfów i ludzi. Po ustąpieniu Elrosa w 381 roku nie zasiadł na tronie, lecz przekazał Berło synowi, lecz liczy się go jako drugiego spośród Królów, bowiem wedle przekazów władał Númenorem przez jeden rok. Stało się też zwyczajem, że Król powinien przekazać Berło następcy, by samemu móc umrzeć w wybranej przez siebie chwili, mając jeszcze jasny umysł.

III Tar-Amandil

192 r.-603 r.

Syn Varamira Nólimona. Rządził Númenorem przez 148 lat, zrezygnował z Berła w 590 r. , a zmarł 13 lat później.

IV Tar-Elendil

350 r.-751 r.

    Syn Tar-Amandila. Zwany też Parmaitë, jako że własnoręcznie spisał wiele ksiąg i legend wykorzystując mądrości zebrane przez dziada. Ożenił się późno, a jego pierwszym dzieckiem była córka, Silmarien, urodzona w 521 r. Jej syn, Valandir dał początek rodowi książęcemu w Andúnië, którego ostatnim księciem był Amandil, ojciec Elendila Smukłego, który przybył po Upadku do Śródziemia.
    Za rządów Tar-Elendila po raz pierwszy statki Númenorejczyków przybiły do brzegów Śródziemia. Berło przekazał w 740 roku, zmarł 11 lat później.

V Tar-Meneldur

543 r.-942 r.

    Jedyny syn Tar-Elendila. Miał na imię Írimon, lecz przez miłość do gwiazd przybrał miano Meneldura. Poślubił Almarian, córkę Vëantura, Kapitana Statków za czasów Tar-Elendila. Cechowała go mądrość, cierpliwość i łagodność.
    Przekazał Berło synowi w 883 roku, po 143 latach rządów, na długo przed czasem i niespodziewanie. Było to posunięcie o czysto politycznym charakterze stanowiące reakcję na niepokój wyrażony przez Gil-galada z Lindonu, kiedy tenże dostrzegł powstające na Śródziemiu niebezpieczeństwo odrodzenia się złego ducha wrogiego Eldarom i Dúnedainom. Zmarł 58 lat po przekazaniu Berła.

VI Tar-Aladarion

700 r.-1098 r.

    Najstarszy i jedyny syn Tar-Meneldura. Jego imię brzmiało Anardil, lecz wcześniej zasłynął jako Aldarion, bowiem wiele uwagi poświęcał drzewom, sadząc wielkie lasy dla potrzeb stoczni. Był wielkim marynarzem i budowniczym statków, sam często żeglował do Śródziemia, a Gil-galad uznał go za swego przyjaciela i doradcę.
    Długie wyprawy do obcych krajów wywołały jednak złość jego małżonki, Erendis, przez co w 882 roku doszło do separacji między małżonkami. Mieli tylko jedno dziecko, córkę Ancalimë. Dla niej Tar-Aldarion zmienił prawo sukcesji tak, by córka (najstarsza) mogła dziedziczyć władzę, o ile monarcha nie miał synów. Modyfikacja prawa sukcesji spotkała się z niechętnym przyjęciem ze strony innych potomków Elrosa, bowiem według starego prawa na tronie miał zasiąść Soronto, syn najstarszej siostry Aldariona, Ailinel. Przekazał Berło córce w 1075 roku, po 192 latach rządów, a zmarł 23 lata później.

VII Tar-Ancalimë

873r.- 1285 r.

    Była jedynym dzieckiem Tar-Aldariona i pierwszą panującą (nie tytularną) Królową Númenoru. Długo pozostawał niezamężna, dopiero po naciskach Soronto żądającego zrezygnowania z godności Królowej, wyszła za maż w 100 roku za Hallacara, syna Hallatana, potomka Vardamira. Po urodzeniu syna doszło do otwartego konfliktu między małżonkami.
    Po śmierci swego ojca, Aldariona, zmieniła politykę Númenoru, odmawiając dalszego wsparcia Gil-galadowi. Rządziła przez 205 lat, dłużej niż ktokolwiek po Elrosie. Przekazała Berło synowi w 1280 roku, a zmarła 5 lat później.

VIII Tar-Anárion

1003 r.-1404 r.

Syn Tar-Ancalimë. Rządził przez 114 lat, abdykował na rzecz syna w 1394 r. a zmarł 10 lat później.

1003 r.-1404 r.

IX Tar-Súrion 1174 r.- 1574 r.
    Jedyny syn, trzecie dziecko Tar-Anáriona. Obie jego starsze siostry odmówiły przyjęcia Berła. Przekazał je córce w 1556 roku, a zmarł 18 lat później.

X Tar-Telperien

1320 r.-1731 r.

    Druga Królowa Númenoru. Żyła długo, bowiem númenorejskim kobietom trudniej przychodził rozstawać się z życiem. Fakt, że otrzymała Berło mimo, że posiadała młodszego brata, wskazuje na to, iż prawo sukcesji zostało znów zmodyfikowane na rzecz najstarszego dziecka, bez względu na jego płeć. Królowa nigdy nie wyszła za mąż. Po jej śmierci Berło przeszło na jej bratanka, Minastira, syna Isilmo. Przekazała je po 175 latach rządów, w 1731 roku, a zmarła w tym samym roku.

XI Tar-Minastir

1474 r. - 1873 r.

    Miano swe zyskał wznosząc wysoką wieżę na wzgórzu Oromet, blisko Andúnië, na zachodnim wybrzeżu. Spędzał w niej wiele czasu wpatrując się w zachodni horyzont. W owych czasach narastała w Númenorze coraz większa tęsknota za życiem Eldarów. Tar-Minastir kochał elfy i jednocześnie im zazdrościł. Niemniej jednak wysłał flotę na pomoc Gil-galadowi podczas pierwszej wojny z Sauronem. Abdykował na rzecz syna po 138 latach rządów, w 1869 roku, a zmarł 4 lata później.

XII Tar-Kiryatan

1634 r.- 2035 r.

    Był potężnym Królem, lecz chciwym bogactw. Stworzył własną wielką flotę, a jego poddani uciskali mieszkańców Śródziemia, skąd przywozili na wyspę ogromne ilości metali i kamieni szlachetnych. Pogardzając tęsknotami ojca, sam wiele podróżował na wschód, północ i południe, by ukoić niepokój własnego serca. Po objęciu Berła zaprzestał częstych podróży. Ponoć przymuszał ojca do wcześniejszego oddania mu Berła - w tym właśnie (jak powiadają) po raz pierwszy objawił się wpływ Cienia padającego na chwałę Númenoru. Sam przekazał Berło synowi po 1690 latach rządów w 2029, a zmarł 6 lat później.

XIII Tar-Atanamir Wielki

1800 r.- 2221 r.

    Równie chciwy i dumny jak ojciec. Służący mu Númenorejczycy bezlitośnie ściągali haracz z ludzi zamieszkałych na wybrzeżach Śródziemia.
    Za jego czasów Cień padł na Númenor, a orły opuściły gniazdo na szczycie wieży królewskiego pałacu, które zamieszkiwały od czasów Elrosa Tar-Minyatura i nie wróciły tam nigdy więcej. Król wraz ze swymi poplecznikami opowiedział się przeciwko Zakazowi Valarów, który nie pozwalał Númenorejczykom na dalsze żeglowanie na zachód, niż do miejsca, z którego widzieli brzegi swej wyspy.
     "Manwë bardzo się zasmucił widząc jak chmury się zbierają nad Númenorem w samym zenicie jego świetności. Wyprawił do dúnedainów posłów, którzy przemówili z powagą do króla i do wszystkich chcących słuchać i pouczali o przeznaczeniu i porządku świata."* Atamirowi nie spodobały się słowa wysłanników i odwrócił się zarówno od Valarów, jak i od Eldarów. Tar-Atamira zwano również Niechętnym, ponieważ był pierwszym Królem Númenoru, który nie chciał dobrowolnie rozstać się z życiem ani przekazać wcześniej Berła. Rządził 192 lata, aż śmierć go zabrała w starczym zdziecinnieniu.

XIV Tar-Ankalimon

1986 r.-2386 r.

    Za jego panowania pogłębiła się przepaść dzieląca zwolenników Króla od ludzi, którzy kultywowali pradawną przyjaźń z Eldarami. Przyjęli oni nazwę Wiernych, czy też Przyjaciół Elfów, bo choć byli lojalnymi poddanymi Króla, to "pragnęli podtrzymywać przyjaźń z Eldarami i słuchali poleceń Władców Zachodu."*
    Wielu podwładnych ze Stronnictwa Króla zarzuciło wówczas mowę elfów, przestając wpajać ją potomstwu. Tytuły królewskie dalej nadawano w quenejskim, jednakże była to tylko tradycja, a nie przejaw przywiązania do Eldarów. Obawiano się też, że zarzucenie tego zwyczaju, może ściągnąć nieszczęście. Jednakże Król i jego podwładni "nie stracili jeszcze rozumu, więc chociaż nie kochali Valarów, nie przestali się ich bać. Nie ośmielali się też otwarcie łamać Zakazu Valarów i wypływać poza wyznaczoną granicę."* Tar-Ankalimon rządził 156 lat, aż do śmierci, wzorem ojca nie przekazując wcześniej Berła.

XV Tar-Telemmaitë

2136 r.-2526 r.

    Od jego czasów Królowie Númenoru oficjalnie panowali od odejścia ojca aż po kres swoich dni, nie przekazując Berła, choć w praktyce władza zwykle wcześniej przechodziła w ręce syna czy kanclerzy, ze względu na zniedołężnienie, jakie ogarniało czepiających się życia władców pod koniec życia. Imię Tar-Telemmaitë zawdzięczał umiłowaniu srebra tak wielkiemu, że wciąż nakazywał sługom nieustanne poszukiwania mithrilu. Rządził 140 lat.

XVI Tar-Vinimeldë

2277 r.-2637 r.

    Trzecia panująca Królowa Númenoru. Mało poświęcała uwagi obowiązkom monarszym spędzając czas na zabawie. Władaniem zajmował się jej maż, Herukalmo, młodszy od niej i w równym stopniu spokrewniony z Tar-Atanamirem.
    Po jej śmierci przejął Berło nie dopuszczając do władzy swego syna, Alkarina, przyjmując miano Tar-Andukala. Niektórzy nie uznają go za siedemnastego króla przyznając ten tytuł Alkarinowi. Tar-Andukal urodził się w 2286 r. a zmarł w 2567, dzierżąc Berło przez ostatnie 30 lat życia.

XVII Tar- Alkarin

2406 r.- 2737 r.

    Po śmierci Królowej niedopuszczony do objęcia władzy przez własnego ojca przejął ją dopiero po jego śmierci i rządził przez 80 lat.

XVIII Tar-Kalmakil

2516 r.-2825 r.

    W młodości, będąc kapitanem okrętów, zdobył dla Númenoru większość wybrzeży Śródziemia, wzbudzając tym nienawiść Saurona, który wycofał się na wschód by tam budować swą potęgę. Za czasów tego Króla zaczęto używać adűinackiej formy imienia królewskiego i zwano go Ar-Belzagar. Rządził przez 88 lat.

XIX Tar-Ardamin

2618 r.-2899 r.

Rządził 74 lata, jego imię w języku adűinackim brzmiało Ar-Abattârik.

XX Ar-Adűnakhôr (Tar-Herunúmen)

2709 r.- 2962 r.

    Pierwszy Król Númenoru, który objął tron pod imieniem w języku adűinackim, chociaż ze względu na przesądy został zapisany w Zwojach pod imieniem quenejskim. Wierni (númenoryjczycy wciąż kultywujący przyjaźń z Eldarami i ich język) oba miana uważali za bluźniercze, znaczyły bowiem "Władca Zachodu" które to miano przynależało tylko do Valarów, a szczególnie do Manwëgo.
    Za panowania Ar-Adűnakhôra język elfów ostatecznie wyszedł z użycia, zakazano też jego nauki, choć Wierni w sekrecie utrzymywali dalej znajomość szlachetnej mowy. Również statki Eldarów z Eressëi coraz rzadziej i w tajemnicy przybijały do zachodnich wybrzeży Númenoru. Władał 63 lata.

XXI Ar-Zimrathôn (Tar-Hostamir)

2798 r.-3033 r.

Władał 71 lat.

XXII Ar-Sakalthôr (Tar-Falassion)

2873 r.-3102 r.

Władał 69 lat.

XXIII Ar-Gimilzôr (Tar-Telemnar)

2960 r.- 3177 r.

    Wielki nieprzyjaciel Wiernych , zakazał posługiwania się mową Eldarów i nie zezwalał elfom na odwiedzanie Númenoru, karząc surowo tych, którzy takich gości przyjmowali. Nie czcił Eru i ani razu w czasie całego panowania nie wszedł na Meneltarmę.
    Ożeniony z Inzilbęth, córką Lindórië z rodu książąt Andúnië, wywodzącą się od Tar-Kalmakila, miał z nią dwóch synów. Inzilbęth była potajemną zwolenniczką Wiernych i starszy z ich synów podzielał jej przekonania - młodszy popierał w poglądach ojca. Ten nade wszystko kochał go i chętnie uczyniłby Gimilkhâda (3044 - 3243) swoim Następcą, gdyby tylko prawo na to pozwalało. Za jego panowanie zaczęło usychać Białe Drzewo Númenoru zwane Piękną Nimloth. Ar-Gimilzôr władał Númenorem przez 75 lat.

XXIV Tar-Palantir (Ar-Inziladűn)

3035 r.-3235 r.

    Imię odzwierciedlało jego dalekowzroczność i zdolność do przewidywania wydarzeń. Przepowiedział, między innymi, że trwanie rodu Królów Númenoru jest związane z losem Białego Drzewa - kiedy ono umrze, wygaśnie również ród Królów. Zaczęto więc dbać o Drzewo Próbował naprawić stosunki z Eldarami i Władcami Zachodu. Wiele czasu spędzał w Andúnië, gdzie panował książę Númedil, będący kuzynem Tar-Palantira. Król często wspinał się na wieżę Minastira i wypatrywał z niej białych żagli z Eressëi, lecz nigdy żaden okręt nie przypłynął z tamtych stron.
    Problemy wewnątrz państwa narastały. Wciąż silne Stronnictwo Królewskie skupiało przeciwników Eldarów, a na jego czele stał brat Króla, Gimilkhâd. Kontynuował on dzieło Ar-Gimilzôra i choć najczęściej działał w ukryciu to przy każdej okazji przeciwstawiał się woli królewskiego brata. Za panowania Tar-Palantira ustały jednakże prześladowania wiernych, a Król odwiedzał Święte Miejsce na szczycie Meneltarmy. Król ożenił się późno i miał tylko córkę, której dał imię w języku elfów, Miriel. Władał 78 lat.

XXV Ar-Farazôn (Tar-Kalion)

3118 r.-3319 r.

    Uzurpator, odebrał tron prawnie należący do jego żony panując przez 64 lata. Po śmierci Tar-Palantira, pojął za żonę Miriel. Uczynił to wbrew jej woli i wbrew prawom Númenoru, które zabraniało małżeństw między tak bliskimi kuzynami. Po ślubie wydarł jej Berło i ogłosił się Królem przybierając imię Ar-Farazôna, a Miriel nazywając Ar-Zimrafel. Ostatni i najpotężniejszy Król Númenoru.
    Podobny do ojca, tak jak on hardy, żądny bogactw i władzy. Spędzał długie lata na podbojach wybrzeży Śródziemia, by rozszerzyć swoje panowanie nad ludźmi. Zdobył wielką sławę jako dowódca na morzu i lądzie, i kiedy wrócił po śmierci ojca do Númenoru, znalazł wielu zwolenników zwłaszcza, że przywiózł wielkie bogactwa, które początkowo hojnie rozdawał. Po zagarnięciu tronu zaczął snuć plany wojenne, bowiem z wiadomości przywożonych mu ze Wschodu wynikało, że "Sauron zaczął znów zgromadzić swoje wojska i napierać na miasta wybrzeży. Przybrał tytuł Króla Ludzi i ogłosił, że zepchnie Númenorejczyków do morza, a jeśli będzie trzeba, zniszczy nawet Númenor."*
    Te słowa wzbudziły wielki gniew w Ar-Farazônie, bo sam od dawna taił w sercu wielką żądzę władzy i niepodzielnego panowania. Postanowił zagarnąć tytuł Władcy Ludzi dla siebie, a Saurona uczynić swoim wasalem.
    Przygotował olbrzymią ilość broni, zbudował mnóstwo okrętów i na czele swych wojsk pożeglował na Wschód. "Na widok jego żagli wynurzających się z zachodu słońca, ubarwionych jak gdyby purpurą, lśniących czerwienią i złotem, strach ogarnął mieszkańców wybrzeży, którzy uciekli w głąb lądu."* Flota dopłynęła do portu zwanego Umbar należącego do Númenorejczyków. Z tego miejsca armia Ar-Farazôna pomaszerowała przez opustoszałe i milczące krainy Śródziemia. Po siedmiu dniach rozbiła obóz na wzgórzu, a namioty armii Ar-Farazôna, białe, złote i błękitne, okalały wzgórze niezliczonymi rzędami. Stąd wyprawił heroldów do Saurona żądając, by ten złożył mu lenny hołd. Władca Mordoru, zaskoczony wielkością armii i majestatem samego Króla, postanowił, że zamiast staczać bitwę, którą mógł przegrać sromotnie, pokonać Númenorejczyków podstępem. "Toteż ukorzył się przed Ar-Farazônem i osłodził swój język"* Zgodził się na bycie zakładnikiem Króla i pożeglował z nim do Númenoru, a zobaczywszy Armenelos w pełnym blasku chwały, zapałał jeszcze większą nienawiścią i zazdrością do Dúnedainów.
    Dzięki swojej przebiegłości w myślach i mowie stał się w ciągu trzech lat najbliższym doradcą Króla. Wszyscy z królewskiego otoczenia popierali Saurona, gdyż jego słowa zawsze wydawały się mądre i szlachetne. Jedynie Amandil, książę Andúnië, nie ufał Sauronowi. Posiadał on wielu zwolenników, a jego księstwo była miejscem skupiającym Wiernych. Sauron, nie mogąc otwarcie wystąpić przeciwko Amandilowi, który cieszył się dużą popularnością wśród mieszkańców wyspy, zwrócił swoje knowania przeciw Przyjaciołom Elfów. Wierni zaczęli być zwani buntownikami i znów zaczęło się ich prześladowanie.
    Sauron, działając latami, doprowadził do tego, że Ar-Farazôn został czcicielem Ciemności i Melkora, początkowo potajemnie, potem jawnie na oczach ludu, którego większość poszła w jego ślady. Król wydał też zakaz wchodzenia na Meneltarmę, którego złamanie było karane śmiercią.
    Sauron namawiał Króla na ścięcie Białego Drzewa-Pięknej Nimloth-jednakże ten, obawiając się spełnienia przepowiedni Tar-Palantira i czepiając się cienia tradycji, opierał się tym namowom. Jednakże zakazał komukolwiek zbliżać się do Drzewa i wystawił koło niego straże. W tym czasie Isildur, syn Elendila Smukłego, wnuk Amandila, zakradł się w przebraniu do Pięknej Nimloth i zerwał jeden owoc-czyn ten okupił wieloma ranami, gdyż musiał wywalczyć sobie drogę powrotną między strażnikami. Owoc pobłogosławiony przez Amandila został potajemnie posadzony w ziemi i na wiosnę wypuścił żywe pędy. Wtedy to dopiero Isildur podniósł się z łoża po długiej chorobie.
    Po tym wypadku Ar-Farazôn uległ namowom Saurona i ściął Piękną Nimloth. Jej drewnem Sauron rozpalił palenisko w świątyni, którą kazał wznieść pośrodku stolicy. Świątynia miała kolistą podstawę i przekryta była kopułą z otworem w zworniku. Przez ten otwór, dzień i noc wydobywał się dym, a na ołtarzu wewnątrz budowli składano ludzkie ofiary Morgothowi, błagając go, by uwolnił Númenorejczyków od śmierci i obdarzył nieśmiertelnością.
    Pod koniec życia Ar-Farazôn, zamroczony cieniem śmierci, bo miara jego dni się dopełniała, dał posłuch namowom Saurona, który zapewniał go " (...) że kto zapanuje nad Nieśmiertelnymi Krajami, zyska życie wieczne, i że Zakaz został mu narzucony tylko, by królowie ludzcy nie mogli przewyższyć Valarów."**
    Początkowo Ar-Farazôn trzymał swoje plany w tajemnicy, jednak nie udało mi się ich ukryć przed wszystkimi. Amandil widząc do czego Król zmierza postanowił wyruszyć do Valinoru i błagać Mawëgo i Valarów o łaskę i pomoc. Wybrał się potajemnie, z trzema tylko wiernymi sługami, żeglując najpierw na wschód, a dopiero później zawracając ku zachodowi. Nie wiadomo, jaki los go spotkał, bowiem nikt więcej nie słyszał ani o nim, ani o żadnym z ludzi, którzy z nim popłynęli.
    Ar-Farazôn zakończył sposobienie się do wojny i na pokładzie wspaniałego okrętu "Alkarondosa" pożeglował na czele armii w kierunku Valinoru. Bez przeszkód dopłynęli do wybrzeży Krainy Nieśmiertelnych. Tam Króla ogarnęło wahanie i omalże nie zawrócił z drogi. "Odwaga go zwiodła, kiedy spojrzał na milczące wybrzeże i zobaczył szczyt Taniguetilu, lśniący, bielszy do śniegu, zimniejszy od śmierci, cichy, niezmienny, straszliwy jak cień światła Ilúvatara."* Lecz jego duma była wielka i zszedł na ląd ogłaszając, że bierze tę krainę w posiadanie. Za Królem całe wojsko zeszło ziemię Krainy Nieśmiertelnych, po której nie wolno było stąpać śmiertelnikom. Nie napotykając nikogo rozbili obóz wokół Tuny, z której uciekli wszyscy Eldarowie.
     "Wtedy Manwë ze swej góry odwołał się do Ilúvatara i na czas jakiś w Jego ręce oddał powierzoną Valarom władzę nad Ardą. Ilúvatar okazał swą moc i odmienił postać świata, tak, że olbrzymia otchłań otworzyła się na morzu pomiędzy Númenorem a Krainami Nieśmiertelnych i morza spłynęły w dół, a słupy dymu i wody trysnęły aż pod niebo i cały świat zatrząsł się w posadach. Kipiel wciągnęła i wchłonęła na zawsze flotę númenorejską. Lecz król Ar-Farazôn i jego śmiertelni wojownicy, którzy postawili stopę na lądzie Amanu, zginęli pod zapadającymi się górami; mówią, że leżą uwięzieni w Jaskiniach Zapomnianych i tam pozostaną aż do Ostatniej Bitwy i Dnia Sądu."*

Tar-Miriel (Ar-Zimrafel)

3117 r.-3319 r.

     "Na ostatku spiętrzona fala, zielona, zimna, strojna pióropuszem piany, wspięła się na ląd i zagarnęła królową Tar-Miriel, piękniejszą niż srebro, kość słoniowa lub perły. Za późno królowa próbowała uciec stromymi ścieżkami na Meneltarmę i schronić się tam na miejscu świętym. Woda ją doścignęła, a krzyk jej zginął w szumie wichury." *

*) cytaty w tłumaczeniu M. Skibniewskiej, J.R.R.Tolkien "Silmarillion", 'Akallabeth', "Upadek Numenoru"

**) cytaty w tłumaczeniu M. Skibniewskiej, J.R.R.Tolkien "Władca Pierścieni", Dodatek A "Kroniki Królów i Władców"


© Autor: Katarzyna Wojdak 'Avari'

Powrót

Id for this page not exist! Please, press Submit button to generate this page.