Rozmiar tekstu:
11 px  12 px
14 px





    

Númenor - Kraina Daru

Avari



    Kiedy przebrzmiały surmy Wojny Gniewu, a Morgoth został uwięziony w otchłani poza granicami świata, nadszedł czas darów. Valarowie postanowili wynagrodzić Ojców trzech ludzkich rodów, które trwały w walce z Nieprzyjacielem u boku Eldarów. "Eonwe przybył do nich i udzielał im różnych nauk; zostali obdarzeni mądrością i siłą, a także życiem dłuższym niż wszyscy inni śmiertelnicy z ich rasy."*
    Podarowali im również ląd wyniesiony z morskich głębin, położony na wielkim morzu, nie należący ani do Śródziemia, ani do Valinoru. "Osse wydźwignął ten kraj z głębin Wielkiej Wody, Aule go ukształtował, a Yavanna wzbogaciła. Eldarowie przenieśli tam wiele kwiatów i źródeł z Tol Eressei. Valarowie nazwali ten kraj Andorem, to znaczy Krainą Daru."*
    Kiedy wszystko było gotowe Edainowie wyruszyli w morską podróż trwająca wiele dni, prowadzeni gwiazdą Earendila i "(...) ujrzeli wreszcie w oddali kraj dla nich przygotowany, Andor, Krainę Daru migoczącą w złotej mgle. Przybili do brzegu pięknej i żyznej dziedziny z wielką radością. I nazwali ją Elenną, co znaczy W Stronę Gwiazd, a także Anadune czyli Westernesse, Kraj Zachodu, a w Szlachetnym Eldarinie - Numenore."*
    Wyspa przypominała kształtem pięcioramienną gwiazdę, a jej część środkowa miała około czterystu kilometrów średnicy. Tam leżała centralna kraina zwana Mittalmarem (Ziemiami Wewnętrznymi). Od niej odchodziło pięć ogromnych półwyspów uznawanych za osobne krainy. Były to: Forostar (Ziemie Północne), Andustar (Ziemie Zachodnie), Hyarnustar (Ziemie Południowo-Zachodnie), Hyarrostar (Ziemie Południowo-Wschodnie) i Orrostar (Ziemie Wschodnie).
    Mittamar - kraina łąk i łagodnych pagórków z bardzo rzadka porośniętych drzewami położona znacznie wyżej niż półwyspy. W jej obrębie został wydzielony obszar o nazwie Arandor (Ziemia Królów). Tam właśnie leżała przystań Romenny, Meneltarma (Kolumna Niebios) - miejsce oddawania czci Eru Iluvatarowi - oraz Armenelos, Miasto Królów. Centrum zawsze było najludniejszym obszarem wyspy i uchodziło za krainę pasterską. Wśród leżących na południowym zachodzie łąk, w Emerie, był główny ośrodek Pasterzy.
    Forostar był " najmniej urodzajny, kamienisty, z nielicznymi drzewami wyrastającymi bujniej jedynie na zachodnich stokach wyżynnych, podmokłych wrzosowisk, gdzie spotkać można było jodły i modrzewie." ** W kierunku północnego przylądka kraina wznosiła się przechodząc w skaliste góry, gdzie pionową ścianą wprost z morza wyrastał szczyt Sorontilu. Król Tar-Meneldur Elentirmo kazał wznieść w tej okolicy wysoką wieżę do obserwacji ruchów gwiazd.
     Andustar porośnięty jodłowymi lasami, o kamienistej części północnej posiadał trzy zatoki otwarte na zachód. Północna z nich zwana była Zatoką Andunie - mieściła się tam wielka przystań Andunie (Zachodu Słońca) z miastem i licznymi osiedlami. Pozostała część ziemi półwyspu była urodzajna, na wyżynach porośnięta lasami brzozowo-bukowymi, a w dolinach dębowo-wiązowymi.
    Pomiędzy Andustarem a Hyarnustarem leżała ogromna zatoka zwana Eldanna, otwierająca się wprost na Eresseę, "(...) a krainy leżące wokół osłonione były od północy i otwarte na zachodnie morza, skąd wiatr przynosił ciepłe powietrze i liczne deszcze. Pośrodku zatoki rozłożył się najpiękniejszy z portów Numenoru, Eldalonde Zielony. Tutaj właśnie w dawniejszych czasach zawijały najczęściej śmigłe, białe statki Eldarów z Eressei." **
    Hyarnustar w swej wschodniej, ciepłej i urodzajnej części posiadał winnice, a jego zachodnie i południowe brzegi wysokimi klifowymi brzegami schodziły ku morzu.
    Pomiędzy Hyarnustarem a Hyarrostarem rozciągało się długie wybrzeże o łagodnych brzegach. Tutaj miała ujście Siril - największa rzeka Numenoru, której źródła tryskały pod Meneltarmą w dolinie Noirinan. W delcie Siril mieszkali rybacy, a najważniejsza z wiosek nazywała się Nimdamas.
    Hayrrostar był krainą zalesioną, rosło tu wiele gatunków drzew, a za czasów Tar-Aldariona prowadzone były dodatkowe zalesienia, by uzyskać budulec dla stoczni. Orrostar był najchłodniejszą częścią wyspy. Jedynie, pod osłoną wznoszących się na krańcu cypla gór, w głębi lądu można było uprawiać zboże.
    " Cała wyspa Numenoru robiła wrażenie lądu olbrzymia siłą wydźwigniętego z morza. Lekko pochylała się ku południu i wschodowi, jej brzegi zaś, prócz południowych, w całości niemal miały postać stromych klifów." *

*) cytaty w tłumaczeniu Marii Skibniewskiej, J.R.R.Tolkien "Silmarillion", wyd. I, Spółdzielnia Wydawnicza "Czytelnik", W-wa 1985

**) cytaty w tłumaczeniu Radosława Kota, J.R.R.Tolkien "Niedokończone Opowieści", tom II, wyd. I, Wydawnictwo Amber, W-wa 1995

© Autor: Katarzyna Wojdak 'Avari'

Powrót